منوي اصلي
آخرين دانلودها
آمار سايت
مقالات : 848
مهتدون : 25
کليپهاي صوتي : 353
کليپهاي تصويري : 12
دانلود کتاب : 291
دانلود نرم افزار : 0
بازديد امروز : 575
بازديد کل : 2448296
 
   
نمونه ای خطرناک از نمونه ‌های تحریف قرآن نزد شیعه
صاحب اثر: تألیف: ابومعاذ / طلال بن معیض بن احمد الحارثی  تاريخ درج مقاله:2018-11-21  تعداد بازديد:29
از آنجا که قرآن عظیم نوری است که نمی‌ توان آن را خاموش کرد و از طرفی امکان مماشات با ولایتی که شیعه به آن باور دارد، وجود ندارد، مؤسسان این ولایت مزعوم، به انواع تحریف آیات روی آورده اند؛

نمونه ای خطرناک از نمونه ‌های تحریف قرآن نزد شیعه

از آنجا که قرآن عظیم نوری است که نمی‌ توان آن را خاموش کرد و از طرفی امکان مماشات با ولایتی که شیعه به آن باور دارد، وجود ندارد، مؤسسان این ولایت مزعوم، به انواع تحریف آیات روی آورده اند؛ باری کلماتی را در قرآن قرار داده ‌اند و ادعا کرده ‌اند این کلمات از قرآن است!! و این کار را با چنان جرأت و گستاخی ‌ای انجام دادند که جز یهود و نصاری در کتاب‌ های خود کسی چنین نکرده است!! یا اینکه نصوص قرآن را دور از معانی و اهداف حقیقی آیات و با اتکا بر عقیده‌ ی باطنی خود در مورد قرآن تأویل می ‌کنند.

از دیگر تحریفات آن‌ها این است که برای حمایت از خرافات خود، آیات را قطع و برید نموده و از آن برای استدلال‌های خود که مخالف با نصوص قرآن است، بهره می ‌برند؛ به این صورت که اول آیه را می ‌گیرند و آخر آن را ترک می ‌کنند، یا به آخر آیه استدلال می ‌نمایند و از اول آن چشم ‌پوشی می‌ کنند و عامدانه و متکبرانه از کتاب الله تعالی روی می ‌گردانند؛ ما این مطلب را از کتاب‌ها و تفاسیر شیعه ثابت خواهیم کرد. تفاسیری که نمی ‌گوییم مخالف نصوص آیات است، بلکه می‌ گوییم آیات الله تعالی و عقل بشر را به تمسخر گرفته است، تا پرده از تمسخر آن‌ها برداشته شود.

از مفضل روایت است که می ‌گوید: از صادق در مورد این آیه: ﴿أُحِلَّتۡ لَكُم بَهِيمَةُ ٱلۡأَنۡعَٰمِ﴾[1] «(گوشت) چهار پایان برای شما حلال شده است» پرسیدم؛ گفت: «البهيمة هاهنا الولي والأنعام المؤمنون»[2]: «منظور از بهیمة در اینجا ولی است و منظور از انعام، مؤمنان می ‌باشند»!!.

در مورد این آیه: ﴿إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَسۡتَحۡيِۦٓ أَن يَضۡرِبَ مَثَلٗا مَّا بَعُوضَةٗ فَمَا فَوۡقَهَاۚ﴾[3] «به راستی الله از اینکه به پشه یا بالاتر از آن مثال بزند، شرم نمی‌ کند» روایت شده است که گفت: «إن هذا المثل ضربه الله لأمير المؤمنين فالبعوضة أمير المؤمنين وما فوقها رسـول الله»[4]: «خداوند این مثال را برای امیر المؤمنین (علی) زده است، پس پشه امیرالمؤنین است و بالاتر از آن رسول الله!!!».

اما در مورد این آیه: ﴿نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا﴾[5] «ماده شتر الله را با آبشخورش وا گذارید» گفته ‌اند: «مراد از ماده شتر، امام است[6]!!!.

به وضوح روشن است که تفاسیر شیعه عاری از قواعد تفسیر صحیح می‌ باشند و نه از نظر نص، نه لغت، نه فطرت، نه عقلا و نه حتی مزاجا، اندکی هم با سیاق آیات منطبق نیست.

تأویل و تفسیر آیات قرآن کریم به این ترتیب سخیفانه، بسان سیلی‌ ای است بر صورت تمامی شیعیان، تا اینکه از خواب غفلت بیدار شوند.

این گزافه گویی‌های شیعه در تفسیر قرآن کریم منتسب به امامان است نه الله عزوجل.

از جمله تفسیرهای عجیب و غریب آن‌ها، تفسیر این آیه است: ﴿كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ إِلَيۡكَ مُبَٰرَكٞ لِّيَدَّبَّرُوٓاْ ءَايَٰتِهِۦ وَلِيَتَذَكَّرَ أُوْلُواْ ٱلۡأَلۡبَٰبِ﴾[7] «کتابی است پر برکت، که آن را بر تو نازل کردیم تا در آیاتش تدبّر کنند و خردمندان پند گیرند». در تفسیر مشهور آن‌ها موسوم به تفسیر قمی آمده است: آن‌ها امیرالمؤمنین و امامان می ‌باشند ﴿وَلِيَتَذَكَّرَ أُوْلُواْ ٱلۡأَلۡبَٰبِ﴾ آن‌ها «اولوا الألباب» هستند؛ وی می ‌گوید: و امیرالمؤمنین به آن افتخار کرده است و می ‌گفت: «ما أعطي أحد قبلي ولا بعدي مثل ما أعطيت»: «همانند آنچه به من داده شده است به افراد قبل و بعد از من داده نشده است»[8].

معنای این آیه واضح و روشن است و نیازی نیست یک عالم و یا مفسر بزرگ آن را برای ما تفسیر کند تا معنای آن برای ما روشن گردد، چنانکه اگر این آیه بر یک شخص بی ‌سواد نیز خوانده شود و به او گفته شود از این آیه چه فهمیدی؟ بدون تردید می ‌گوید: الله تعالی پیامبرش محمد صلی الله علیه و سلم را مخاطب قرار می ‌دهد و به او می ‌گوید: ما این قرآن مبارک را بر تو نازل کردیم تا قومت در آیات آن تدبر نمایند و تذکری باشد برای صاحبان قلب‌های سالم که تسلیم، مؤمن و مطمئن هستند.

همچنین آن‌ها کلمات بشری را به قرآن نسبت داده‌اند و ادعا می ‌کنند این کلمات و این جملات بخشی از قرآن است، در حالی‌ که چنین نیست؛ آنها بی‌ هیچ شرمی هر چه می‌ خواهند، می ‌گویند؛ ما برای اثبات این مطلب نه بیان تفصیلی آن، در ذیل تنها به بخش کوچکی از این دست تحریفات اشاره می‌ کنیم: 

همچون حدیث: «علی بازوی پیامبر است» که – با اسناد – بطور مرفوع از مقداد روایت کرده‌اند که گفت: ما درحالی با رسول الله صلی الله علیه و سلم بودیم که ایشان خود را به پرده‌های کعبه آویزان کرده بود و می ‌گفت: «اللهم اعضدني واشدد ازري واشرح صدري وارفع ذکري»: «خدایا، بازویی (یار و یاوری) برای من قرار ده و به وسيله او پشت مرا استوار دار (و بر نيروی من بيفزای) و سینه‌ ام را گشاده دار و ذکر و یاد مرا بلند بگردان». (راوی) می ‌گوید: پس جبراییل علیه السلام نازل شده و گفت: «ورفعنا لك ذكرك بعلي صهرك»: «ما ذکر و یاد تو را با دامادت علی بالا و بلند نمودیم». راوی می ‌گوید: پیامبر آن را اینگونه قرائت کرد و ابن مسعود آن را در مصحف خود ثبت نمود، اما عثمان آن را ساقط کرد[9].

 در کتاب «بحار الأنوار» روایتی آمده است که صاحب کتاب «فصل الخطاب» آن را در کتاب خود نقل کرده است، در این روایت آمده است: ابوعبدالله گفت: خداوند متعال می ‌فرماید: (ألم نشرح لك صدرك بعلي، ووضعنا عنك وزرك، الذي انقض ظهرك، فإذا فرغت من نبوتك فانصب علیا وصیا، وإلی ربك فارغب في ذلك): «آيا ما سينه‌ ی تو را با علی نگشوديم و بار سنگين را از (دوش) تو برنداشتيم؟ همان بار سنگينی كه پشت تو را در هم شكسته بود؟ پس هرگاه از نبوتت فارغ شدی علی را به عنوان وصی خود منصوب کن و در این مورد کاملا به سوی پروردگارت روی آر». و این تحریف یک سوره کامل از سوره‌های قرآن است، یعنی سوره ‌ی انشراح[10].

 از ابوجعفر باقر روایت کرده ‌اند که گفته است: «جبراییل این آیه را بر محمد اینگونه نازل کرد: ﴿وَإِن كُنتُمۡ فِي رَيۡبٖ مِّمَّا نَزَّلۡنَا عَلَىٰ عَبۡدِنَا - في علي - فَأۡتُواْ بِسُورَةٖ مِّن مِّثۡلِهِۦ﴾:[11] «و اگر درباره‌ ی آنچه بر بنده‌ ی خود (محمد صلی الله علیه و سلم) - در مورد علی - نازل کرده ‌ایم؛ در شک و تردید هستید، سوره‌ ای همانند آن بیاورید».

 از ابوبصیر، از ابوعبدالله روایت است که گفت: آیه‌ ی 71 سوره‌ ی احزاب اینگونه نازل شده است: ﴿وَمَن يُطِعِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ في ولایة علي والأئمة من بعده فَقَدۡ فَازَ فَوۡزًا عَظِيمًا﴾: «هرکس در مورد ولایت علی و امامان بعد از او از الله و رسول اطاعت کند، به رستگاری بزرگی رسیده است»[12].

 از منخل از ابوعبدالله روایت است که گفت: جبراییل آیه ‌ی 47 سوره‌ ی نساء را اینگونه بر پیامبر نازل کرد: ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ ءَامِنُواْ بِمَا نَزَّلۡنَا﴾ – في علي – (نوراً مبيناً)[13]: «ای كسانی كه كتاب (آسمانی) به شما داده شده است، ايمان بياوريد بدانچه - در مورد علی - نازل كرده ‌ايم به عنوان نوری آشكار».

 از مفضل بن عمر روایت است که می ‌گوید: از ابوعبدالله در مورد این آیه: ﴿ٱئۡتِ بِقُرۡءَانٍ غَيۡرِ هَٰذَآ أَوۡ بَدِّلۡهُۚ﴾ [يونس: 15] سؤال کردم، گفت: «[یعنی کافران] گفتند: "بدل علیا" یعنی: یا علی را تغییر بده یا بجای او خلیفه دیگری برای ما قرار ده، پس خداوند متعال در جواب قومش به پیامبرش فرمود: ﴿قُلۡ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أُبَدِّلَهُۥ مِن تِلۡقَآيِٕ نَفۡسِيٓۖ إِنۡ أَتَّبِعُ - في ولایته علیكم - إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّۖ إِنِّيٓ أَخَافُ إِنۡ عَصَيۡتُ رَبِّي عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٖ﴾ [يونس: 15] «(ای پیامبر!) بگو: من حق ندارم که آن را از پیش خود تغییر دهم و من پیروی نمی ‌کنم - در ولایت او بر شما - مگر آنچه را که بر من وحی می ‌شود و من اگر پروردگارم را نافرمانی کنم از عذاب روز بزرگ می ‌ترسم»[14].

در تفسیر قمی آمده است: اما در مورد این بخش از آیه: ﴿أَنۡ أُبَدِّلَهُۥ﴾ حسن بن علی از پدرش از حماد بن عیسی از ابوسفاتج از ابوعبدالله روایت نموده است که در مورد این کلام الهی: ﴿ٱئۡتِ بِقُرۡءَانٍ غَيۡرِ هَٰذَآ أَوۡ بَدِّلۡهُۚ﴾ گفت: مراد امیر المؤمنین علی بن ابی طالب می ‌باشد و این آیه: ﴿قُلۡ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أُبَدِّلَهُۥ مِن تِلۡقَآيِٕ نَفۡسِيٓۖ إِنۡ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّۖ﴾ در مورد امیرمومنان علی بن ابی طالب است!!.

اکنون از عموم شیعیان تقاضا دارم آیات ذیل را بخوانید و ببینید که الله متعال به وضوح به بیان رابطه ‌ی ابراهیم با پدرش آزر می‌ پردازد که ابراهیم از پشت اوست؛ سپس به شما خواهم گفت علما و کتاب‌های شما با چه جرأت و افترایی، با کلام الله متعال مخالفت می ‌کنند:

الله متعال در کتاب محکم خویش می ‌فرماید: ﴿وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ ءَازَرَ أَتَتَّخِذُ أَصۡنَامًا ءَالِهَةً إِنِّيٓ أَرَىٰكَ وَقَوۡمَكَ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ﴾ [الأنعام: 74] «و (بیاد آور) هنگامی را که ابراهیم به پدرش آزر گفت: «آیا بت‌ها را به عبادت می ‌گیری؟! من تو و قوم تو را در گمراهی آشکار می ‌بینم».

﴿وَمَا كَانَ ٱسۡتِغۡفَارُ إِبۡرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوۡعِدَةٖ وَعَدَهَآ إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥٓ أَنَّهُۥ عَدُوّٞ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنۡهُۚ إِنَّ إِبۡرَٰهِيمَ لَأَوَّٰهٌ حَلِيمٞ﴾ [التوبة: 114] «و آمرزش خواستن ابراهیم برای پدرش نبود مگر به خاطر وعده ‌ای که به او داده بود، پس چون برای او آشکار شد که او دشمن الله است، از او بیزاری جست؛ بی ‌گمان ابراهیم دلسوز و بردبار بود».

﴿إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ يَٰٓأَبَتِ لِمَ تَعۡبُدُ مَا لَا يَسۡمَعُ وَلَا يُبۡصِرُ وَلَا يُغۡنِي عَنكَ شَيۡ‍ٔٗا * يَٰٓأَبَتِ إِنِّي قَدۡ جَآءَنِي مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَمۡ يَأۡتِكَ فَٱتَّبِعۡنِيٓ أَهۡدِكَ صِرَٰطٗا سَوِيّٗا﴾ [مريم: 42-43] «هنگامی ‌که به پدرش گفت: ای پدر جان! چرا چیزی را عبادت می‌ کنی که نه می ‌شنود و نه می ‌بیند و نه هیچ نیازی از تو برآورده می ‌سازد؟! ای پدر جان! یقیناً (از جانب الله) دانشی برای من آمده است که برای تو نیامده است، پس از من پیروی کن، تا تو را به راه راست هدایت کنم».

﴿إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا هَٰذِهِ ٱلتَّمَاثِيلُ ٱلَّتِيٓ أَنتُمۡ لَهَا عَٰكِفُونَ﴾ [الأنبياء: 52] «چون به پدرش و قومش گفت: این مجسمه‌ها چیست که شما به (عبادت) آن‌ها دل نهاده‌اید؟!».

﴿وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ إِبۡرَٰهِيمَ * إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا تَعۡبُدُونَ﴾ [الشعراء: 69-70] «و خبر ابراهیم را بر آن‌ها بخوان. هنگامی ‌که به پدر و قومش گفت: چه چیز را عبادت می ‌کنید؟!».

﴿وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ * إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبٖ سَلِيمٍ* إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ﴾ [الصافات: 83-85] «و همانا ابراهیم از پیروان او بود. چون با قلب سلیم (خالی از شرک و شک و شهوت) به پیشگاه پروردگارش آمد. چون به پدر و قومش گفت: چه چیزی را عبادت می ‌کنید؟!»

﴿وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦٓ إِنَّنِي بَرَآءٞ مِّمَّا تَعۡبُدُونَ﴾ [الزخرف: 26] «و (به یاد آور) هنگامی را ‌که ابراهیم به پدرش و قومش گفت: بی ‌گمان من از آنچه عبادت می ‌کنید، بیزارم».

﴿إِلَّا قَوۡلَ إِبۡرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسۡتَغۡفِرَنَّ لَكَ وَمَآ أَمۡلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٖۖ﴾ [الممتحنة: 4] «مگر آن سخن ابراهیم که به پدرش (آزر) گفت: البته من برایت آمرزش طلب می‌ کنم و در برابر الله برای تو اختیار چیزی را ندارم».

این هشت آیه‌ ی روشن و آیات دیگری از قرآن کریم به وضوح بیان می ‌دارند که آزر پدر ابراهیم بوده است؛ حال با وجود همه این‌ها، دیگر جایی برای تفسیر و تأویل وجود دارد؟! این هشت آیه از گفتگوی میان ابراهیم با پدرش با ما سخن می‌ گوید، نه گفتگوی او با عمو یا جدش.

علاوه بر این آیات، در آیات دیگری از قرآن کریم، ابراهیم با لفظ «یا أبت» پدرش را مخاطب قرار می ‌دهد:

﴿يَٰٓأَبَتِ إِنِّي قَدۡ جَآءَنِي مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَمۡ يَأۡتِكَ فَٱتَّبِعۡنِيٓ أَهۡدِكَ صِرَٰطٗا سَوِيّٗا * يَٰٓأَبَتِ لَا تَعۡبُدِ ٱلشَّيۡطَٰنَۖ إِنَّ ٱلشَّيۡطَٰنَ كَانَ لِلرَّحۡمَٰنِ عَصِيّٗا٤٤ يَٰٓأَبَتِ إِنِّيٓ أَخَافُ أَن يَمَسَّكَ عَذَابٞ مِّنَ ٱلرَّحۡمَٰنِ فَتَكُونَ لِلشَّيۡطَٰنِ وَلِيّٗا﴾ [مريم: 43-45] «ای پدر جان! یقیناً (از جانب الله) دانشی برای من آمده است که برای تو نیامده است، پس از من پیروی کن تا تو را به راه راست هدایت کنم. ای پدرجان! شیطان را عبادت نکن، زیرا شیطان نسبت به (الله) رحمان نافرمان بود. ای پدر جان! من از این می ‌ترسم که از (سوی الله) رحمان عذابی به تو برسد، آنگاه از دوستان شیطان (و همنشینان او در آتش) باشی».

کلمه «أبت» در آیات دیگری از قرآن و بر زبان مردانی وارد شده است که همه اتفاق داریم با این واژه پدران حقیقی خود را مخاطب قرار داده‌اند، چنانکه یوسف پدرش إ را چنین مخاطب قرار می ‌دهد: ﴿إِذۡ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَٰٓأَبَتِ إِنِّي رَأَيۡتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوۡكَبٗا وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ رَأَيۡتُهُمۡ لِي سَٰجِدِينَ﴾ [يوسف: 4] «(به یاد آور) هنگامی را که یوسف به پدرش یعقوب گفت: پدرم! همانا من (در خواب) یازده ستاره و خورشید و ماه  را دیدم، آن‌ها را برای خود سجده‌ کنان دیدم». و از این قبیل است سخن اسماعیل خطاب به پدرش ابراهیم: ﴿قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ﴾ [الصافات: 102] «گفت: ای فرزندم! من در خواب([15]) دیدم که تو را قربانی می ‌کنم، ببین، تو چه نظر داری؟! گفت: پدرم، به آنچه مأمور شده ‌ای، عمل کن، اگر الله بخواهد، مرا از صابران خواهی یافت».

و به این ترتیب قرآن بیان می ‌دارد که آزر پدر حقیقی ابراهیم بوده است و از همین رو چنان که در صحیح بخاری آمده است، رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمودند: «يَلْقَى إِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ آزَرَ يَوْمَ القِيَامَةِ، وَعَلَى وَجْهِ آزَرَ قَتَرَةٌ وَغَبَرَةٌ، فَيَقُولُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ: أَلَمْ أَقُلْ لَكَ: لاَ تَعْصِنِي، فَيَقُولُ أَبُوهُ: فَاليَوْمَ لاَ أَعْصِيكَ، فَيَقُولُ إِبْرَاهِيمُ: يَا رَبِّ! إِنَّكَ وَعَدْتَنِي أَنْ لاَ تُخْزِيَنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ، وَأَيُّ خِزْيٍ أَخْزَى مِنْ أَبِي الأَبْعَدِ؟ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى: إِنِّي حَرَّمْتُ الجَنَّةَ عَلَى الكَافِرِينَ، ثُمَّ يُقَالُ: يَا إِبْرَاهِيمُ! مَا تَحْتَ رِجْلَيْكَ؟ فَيَنْظُرُ، فَإِذَا هُوَ بِذِيخٍ مُلْتَطِخٍ، فَيُؤْخَذُ بِقَوَائِمِهِ، فَيُلْقَى فِي النَّارِ»: «ابراهيم روز قيامت پدرش آزر را درحالی می‌ بيند که صورتش سياه و غبارآلود شده است، ابراهيم به او می‌ گويد: آيا به تو نگفتم از من نافرمانی مکن؟ پدرش می ‌گويد: امروز از تو نافرمانی نمی ‌کنم (اطاعت می ‌کنم و مرتکب عصيان نمی ‌شوم)؛ ابراهيم می‌ گويد: خدايا! تو به من وعده دادی که روز قيامت مرا رسوا نکنی و چه رسوايی‌ ای بدتر از اينکه پدرم از رحمتت بسيار دور و محروم باشد؟ الله متعال می ‌فرمايد: من بهشت را بر کافران حرام کرده‌ام و سپس گفته می ‌شود: ای ابراهيم! زير پاهايت چيست؟ (به زير پاهايت نگاه کن)، ابراهيم به زير پاهايش نگاه می ‌کند و کفتاری پُر مو می ‌بيند که آغشته به خون يا سرگين است، آنگاه دست و پای آزر گرفته می‌ شود و به آتش انداخته می‌ شود».[16]

با این همه، تمام علمای شیعه که علم خود را متعصبانه از کتاب‌های خود می‌ گیرند، علی رغم مخالفت با قرآن، بر این باورند که آزر عموی ابراهیم یا جد مادری اوست؛ نه پدر او؛ و نام پدر حقیقی ابراهیم «تارح» بوده است و این باور از آنجا ناشی می‌ شود که آن‌ها اجداد پیامبر را از شرک و کفر منزه می ‌دانند و اعتقاد دارند که اجداد پیامبر تا آدم، همگی موحد بوده‌اند.

شیخ آن‌ها طبرسی می‌ گوید: «یاران ما بر این باورند که آزر جد مادری ابراهیم بوده است یا اینکه عموی او بوده است، زیرا نزد یاران ما ثابت است که پدران پیامبر صلی الله علیه و سلم تا آدم، همگی موحد بوده ‌اند و طائفه ‌ی (شیعه) بر این موضوع اجماع دارد»[17]!!.

علمای شیعه با وقاحت تمام آیات قرآن را در راستای حمایت از قواعد عقلی و دروغین دینشان که مخالف با قرآن فصیح عربی می ‌باشد، تفسیر و تأویل می ‌نمایند.

اگر آزر عمو و یا جد ابراهیم بود، الله متعال به صراحت این مساله را ذکر می ‌کرد؛ چنانکه قرآن کریم در چندین موضع به ذکر عمه‌ها، خاله‌ها، خواهران و فرزندان می ‌پردازد، مانند آیه ‌ی 23 سوره‌ ی نساء.

اگر بر این باورند که آزر عموی ابراهیم یا جد او بوده است، ابولهبِ کافر نیز به مثابه پدر برای رسول الله صلی الله علیه و سلم بوده است و جالب تر اینکه آن‌ها ابوبکر صدیق را تکفیر می ‌کنند درحالی‌ که ایشان جد امام صادق بوده است و امام صادق افتخار می ‌کرد که نسب او به ابوبکر صدیق منتهی می‌ شود؛ وی می ‌گفت: «ولدني أبو بکر مرتین»: «نسب من از دو جهت به ابوبکر می ‌رسد». این مطلب در خود مصادر شیعه نیز ذکر شده است؛ این جمال الدین احمد حسنی معروف به ابن عنبه (828 هـ) یکی از بزرگان شیعه است که روایت سابق را در کتاب «عمدة الطالب في أنساب آل أبي طالب» از صادق ذکر کرده است و می ‌گوید: «مادر او ام فروه بنت قاسم فقیه ابن محمد بن أبي بکر بود و مادر او (ام فروه) اسماء بنت عبد الرحمن بن أبي بکر بود، لذا امام صادق می ‌گفت: «ولدني أبو بکر مرتين» و به او عمود الشرف (ستون شرف) گفته می‌ شد»[18].

کلینی در کتاب کافی می ‌گوید: «ابوعبدالله در سال 83هـ متولد شد و در شوال سال 148هـ در سن 65 سالگی از دنیا رفت؛ ایشان را در بقیع در مقبره ‌ای که پدرش و جدش و حسن بن علی و مادرش ام فروه بنت قاسم بنت محمد بن أبي بکر و مادرش اسماء بنت عبدالرحمن بن أبی بکر در آنجا مدفون بودند، دفن کردند»[19].

از دیگر مراجع شیعه که این نسب را برای صادق ثابت دانسته و انکار نکرده‌اند، مفید و اربلی و ابن شهر آشوب و محمد عاملی ملقب به شهید اول می‌ باشند[20].

درنتیجه قرآن با اعتقاد و باور شیعه مبنی بر اینکه اجداد پیامبر و امامان همگی موحد بوده‌اند و در میان آن‌ها فرد مشرکی وجود نداشته است، منافات دارد.

حقیقتی را که ما ثابت نمودیم، با شروط یا علامات امامت امام تعارض داشته است و بیانگر وجود خلل در قواعد اساسی آن‌ها است! در نتیجه آن‌ها چاره‌ای جز تبدیل نصوص قرآن و یا تحریف تفسیر آن ندارند!!.

پس از مطالبی که بیان نمودیم، شیعه میان دو راهی قرار می ‌گیرد که راه سومی در میان نیست، یا ابوبکر را تزکیه کند و به ایمان او و اینکه کافر نبوده است، اعتراف نماید یا اینکه امامت صادق را منکر شود!!.

هنگامی که علمای شیعه با این سیلی دردناک مواجه می ‌شوند، برخی از آن‌ها خود را به نادانی می‌ زنند و می ‌گویند: جعفر صادق با این سخن می‌خواسته اذیت و آزار را از شیعیان ضعیف خود دفع نماید!!

چرا چنین می ‌کنند؟ زیرا دروغ اول، دروغ دوم را به دنبال دارد و دروغ دوم، دروغ سوم را و به همین ترتیب دروغ‌ها ادمه دارد.

از این‌رو عوام شیعه باید از این حقایق متنبه شوند و روزی را به یاد آورند که آن‌ها و ضعیفان و افراد تحت سرپرستی آن‌ها که ایشان را بسیار دوست دارند، در قیامت در برابر پروردگار قرار می ‌گیرند و باید از آتش بهراسند که دم و بازدم شدیدی دارد.

 

منبع: کتاب: آیا در روز قیامت دوست دارید در گروه امام حسین باشید؟، تألیف: ابومعاذ / طلال بن معیض بن احمد الحارثی، ترجمه: مجموعه موحدین.

 



[1] ـ مائده:1.

[2]- تفسیر البرهان: 1/432؛ تفسیر العیاشي: 1/290.

[3] ـ بقره:26.

[4]- تفسیر قمی: 1/48.

[5] ـ شمس:13.

[6]- بحار الأنوار: 24/72 – 73، باب أنهم النجوم والعلامات وفیه بعض غرائب التأویل.

[7] ـ ص:29.

[8]- نگا: تفسیر القمي، ذیل آیه 29 سوره‌ی ص.

[9]- بحار الأنوار، مجلسی: 36/116؛ همچنین: الروضة في فضائل أمیر المؤمنین، شاذان بن جبرائیل، ص: 168.

[10]- بحار الأنوار، مجلسی: 36/116؛ نگا: تفسیر قمی؛ تفسیر البرهان بحرانی ذیل سوره انشراح.

[11]- الکافي، ج: 1، 417/26؛ نگا: تفسیر قمی، تفسیر البرهان بحرانی، آیه 23 از سوره بقره.

[12]- الكافي، ج: 1، ٤١٤ / ٨ ؛ نگا: تفسير قمی،  تفسير البرهان بحرانی ذیل آیه‌ی 71 احزاب.

[13]- الکافي، 1/414/8؛ نگا: تفسیر قمی، تفسیر البرهان، بحرانی ذیل همین آیه.

[14]- الکافي: 1/419، نگا: تفسیر قمی و تفسیر البرهان بحرانی ذیل آیه‌ی 15 سوره‌ی یونس.

[15]- خواب پیامبران علیهم السلام وحی است. [م]

[16]- صحیح بخاری، شماره: 3350.

[17]- نگا: تفسیر صافی، کاشانی: 2/130–131؛ بحار الأنوار، مجلسی: 15/118؛ أوائل المقالات، مفید، ص: 45 – 46.

[18]- عمدة الطالب في أنساب آل أبي طالب، ص: 161.

[19]- الحجة من الأصول في الکافي: 1/472

[20]- نگا: الإرشاد مفید: 2/180؛ کشف الغمة، اربلی: 2/368؛ ابن شهر آشوب در مناقب آل أبي طالب؛ الدروس الشرعیة في فقه الإمامیة، محمد عاملی، ملقب به شهید اول: 2/15.

 


حديث
اِنَمَا الاَعمَالُ بِالنيَات و اِنَمَا لِکُل امرءٍ مَا نَوَي فمن کانت هجرته الي الله و رسوله فهجرته الي الله و رسوله
همانا اعمال بسته به نيت است و شخص بسته به نيتش بهره مي برد. پس کسي که هجرتش براي خدا و رسول باشد پس هجرتش براي‏ آنهاست
نظرسنجي

مؤثرترین کانال اهل سنت در هدایت شیعیان کدام است؟





خبرنامه