منوي اصلي
آخرين دانلودها
آمار سايت
مقالات : 817
مهتدون : 25
کليپهاي صوتي : 353
کليپهاي تصويري : 12
دانلود کتاب : 291
دانلود نرم افزار : 0
بازديد امروز : 218
بازديد کل : 2051337
 
   
امام معصوم و پنهان کردن حقایق با تقیه!!
صاحب اثر:   تاريخ درج مقاله:2017-03-05  تعداد بازديد:188
قبل از هرچیز لازم است این نکته را یاد آوری کنیم که امامان شیعه، در نزد اهل سنت از اهل سنت بوده اند و متأسفانه بر آنها مدعیان تشیع و محبت اهل بیت، دروغ های بسیار زیادی نسبت داده شده است...

امام معصوم و پنهان کردن حقایق با تقیه!!

 

قبل از هرچیز لازم است این نکته را یاد آوری کنیم که امامان شیعه، در نزد اهل سنت از اهل سنت بوده اند و متأسفانه بر آنها مدعیان تشیع و محبت اهل بیت، دروغ های بسیار زیادی نسبت داده شده است. در این مقاله به موضوع تقیه می ‌پردازیم که از خلال بحث ثابت می‌ شود؛ امامان شیعه، مثل اهل سنت بوده و موافق آرای فقهی آنان فتوا داده و سخن گفته اند، اما روافض هرجا که امامان شیعه اقوال و سخنانشان گرچه سند آن اقوال نیز صحیح باشد، مادام که موافق با اهل سنت باشد آن سخنان و روایات را حمل بر تقیه نموده اند و به این شیوه عقاید اصلی امامان شیعه که موافق اهل سنت بوده است را با حمل بر تقیه، از اعتبار ساقط کرده و در مقابل هر آنچه که مخالف با عقاید اهل سنت باشد را به دروغ به امامانشان نسبت داده اند و به این گونه بر این بزرگان ظلم نموده اند.

 

همانطور که گفتیم، یکی از حیله های روافض این است که هرجا روایات صحیح ائمه موافق با معتقدات اهل سنت باشد، آن را حمل بر تقیه می ‌کنند!!! و اگر چه سند آن روایات نیز صحیح باشد!!! ما بارها گفتیم که امامان شیعه، اصلا از تشیع بریء و بیزار بوده اند و آنها نیز مسلمانانی از مسلمانان اهل سنت بوده اند که بعضی از آنها حتی فقیه ویژه و نخبه ای نیز نبوده اند بلکه در حد معمولی بوده اند. اما روافض، روایات بسیار زیادی را از زبان آنها جعل کرده اند، ولی جالب است که در بین این روایات جعل شده، بعضی روایات از حقیقت ایمان و اعتقادات آنها سخن می‌ گوید، اما چون سند این روایات صحیح است، حیله شرعی زشت تقیه را به کار برده و می ‌گویند امام تقیه کرده است!!!

 

حتی در بعضی از روایات، هیچ شخص سنی مذهبی نیز حضور ندارد که بگوییم در مقابل عوام تقیه کرده باشد! آیا امام شیعه با خود شیعیان نیز تقیه می ‌کند؟ در اینجا تعدادی از روایات که درباره وضو و بعضی موضوعات دیگر می ‌باشد را ذکر می ‌کنیم و مشاهده کنید که چگونه تنها به علت موافقت با مذهب اهل سنت، این روایات را اگر چه سند آنها هم صحیح باشد، حمل بر تقیه کرده اند!! در واقع طبق حیله روافض در تقیه، امام معصوم شیعه حقایق را با تقیه کردن کتمان کرده و فتوای صحیح به مردم نداده است؛ بلکه مردم را با فتواهای غیر حقیقی و پوشانده شده با تقیه، گمراه کرده است.

 

و اینک بعضی از این روایات:

1ـ (در مورد شخصی که وضوی کاملی می ‌گیرد جز پاهایش که در آب فرو می‌ برد، از امام صادق سؤال شد، جواب داد: وضویش درست است. طوسی می ‌گوید: از روی تقیه گفته شده است)[1].


2ـ (از صادق درباره ی مردی سؤال شد که عمامه بر سر دارد و با انگشتانش از پشت، سرش را مسح می ‌نماید آیا کفایت می ‌کند؟ گفت: آری. طوسی می ‌گوید: احتمال دارد این حکم از روی تقیه صادر شده باشد)[2].

 

3ـ  (از صادق نقل شده که: هرگاه وضو گرفتی بالا و پایین پاهایت را مسح کن. طوسی می ‌گوید: حمل بر تقیه می ‌شود)[3].

 

4ـ   (زید بن علی از نیاکانش نقل می‌ کند که علی علیه السلام گفته: نشستم وضو بگیرم که پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم آمد … تا آنجا که می‌ گوید: پاهایم را شستم فرمود: ای علی! میان انگشتانت را نیز خلال کن. طوسی می ‌گوید: این حدیث از روی تقیه صادر گشته چون موافق مذهب توده‌ی مردم بوده است)[4]

.

5ـ (از صادق درباره‌ ی مردی سؤال شد که صورتش را با دستمال خشک می‌ کند، گفت: اشکالی ندارد، در روایتی آمده: امام صادق وضو گرفت سپس صورتش را با پایین پیراهنش خشک کرد و گفت: اینگونه کن که من نیز اینگونه می ‌کنم. مجلسی و عاملی گفته‌ اند که شاید اخبار مزبور بخاطر تقیه بوده‌ اند)[5]

.

6ـ (کاظم می ‌گوید: پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم فرمود: چشمانتان را به هنگام وضو باز کنید امید است آتش را نبینید، در روایت دیگری چنین است: چشمانتان را آب بنوشانید. مجلسی گفته: بعید نیست هر دو حدیث از روی تقیه گفته شده باشند)[6].

 

7ـ (و نیز از او درباره ‌ی مردی سؤال شد که وضو گرفته و شستن دست چپش را از یاد برده است، گفت: تنها آن قسمت را می ‌شوید و شستن دیگر اعضا را تکرار نمی ‌کند. مجلسی می ‌گوید: ممکن است از روی تقیه گفته باشد)[7].

 

همانطور که می‌ بینید هرجا موافق با عامه باشد ولو که روایت صحیح هم باشد، حمل بر تقیه می ‌کنند!! حال بعضی دیگر از روایات که صرفا چون موافق با اعتقادات اهل سنت است را نگاه کنید که چگونه حمل بر تقیه می‌ کنند!!

 


1ـ (در مورد چگونگی تیمم از صادق سؤال شد؟ او نیز، کف دستش را روی زمین گذاشت و صورت و دستانش را تا آرنج با آن مسح کرد. طوسی و عاملی گفته‌ اند: درست اینست خبر مزبور را بر گونه ‌ای از تقیه حمل نماییم زیرا موافق مذاهب عامه (اهل سنت) می‌ باشد)[8].

 

 2ـ صادق از باقر از نیاکانش از حضرت علی علیه السلام روایت می ‌کند که: پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم فرمود: بهترین کفن قبا است. طوسی گفته: درست آن است این حدیث را بر تقیه حمل کرد زیرا با مذهب توده مردم سازگاری دارد)[9].

 

3ـ (از صادق نقل شده که: « وقت المغرب إذا غربت الشمس فغاب قرصها»: یعنی «هنگام نماز مغرب وقتی است که قرص خورشید ناپدید شده باشد». مجلسی می‌ گوید: اخبار معتبر بسیاری مبنی بر رأی دوم یعنی ناپدیدشدن قرص خورشید وجود دارد، ولی شاید ترک کردن آن از سوی بیشتر علما بخاطر سازگاری با اهل سنت بوده و بدین خاطر حمل بر تقیه کرده ‌اند)[10].

 

4ـ (از سماعه نقل شده که: به ابوعبدالله گفتم: ما گاهی وقتی نماز مغرب را بجای می‌ آوریم که احتمال می‌ دهیم خورشید پشت کوه قرار گرفته و آنرا پنهان کرده باشد. گفت: بر تو واجب نیست که از کوه بالا بروید و واقعیت غروب یا عدم غروب خورشید را دریابید. مجلسی و عاملی می ‌گویند: بهتر آن است اخبار مربوطه بر تقیه حمل گردند)[11].

 

5ـ (از صادق روایت شده که: هر کس نماز مغرب را تا به هم پیوستن ستاره‌ها بدون معذرت به تأخیر اندازد، من به سوی خدا از او برائت می‌ جویم. مجلسی می ‌گوید: در اینجا نیز ممکن است تقیه در کار باشد)[12].

 

6ـ (از ابوالعرندس نقل شده: امام کاظم را در رمضان دیده که هنگامی ‌که مؤذن گفته الله اکبر، خدمتکارش به او آب داده و نوشیده است. مجلسی گفته: ممکن است بر تقیه حمل گردد)[13]

.

7ـ  (از باقر روایت شده که: پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم می‌ فرماید: آرامگاه مرا قبله و مسجد قرار ندهید، زیرا خداوند آنانی که آرامگاه پیامبرانشان را مسجد قرار دادند نفرین نموده است. مجلسی می‌ گوید: بعید نیست اخبار در برگیرندۀ منع، بر تقیه حمل گردد)[14]

.

 8ـ (از باقر نقل شده که: پدرم در منزل خود جمله‌ ی «الصلاه خیر من النوم، یعنی نماز بهتر از خواب است» را سر می ‌داد، و اگر آن را تکرار نمایی اشکالی ندارد. مجلسی و طوسی گفته‌ اند: یاران آن را بر تقیه حمل نموده‌ اند)[15]

.

9ـ (صادق از پدرش نقل می ‌کند که: پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم نمازی را به صورت جهری خواند، وقتی نماز را تمام کرد به یارانش فرمود: آیا چیزی را از قرآن ترک کردم؟ کسی جواب نداد، فرمود: آیا ابی بن کعب میانتان است؟ گفتند: بله. فرمود: آیا چیزی را ترک نمودم؟ ابی گفت: بله ای پیامبر خدا! فلان و فلان آیه را ترک کردی. مجلسی گفته: ممکن است این خبر بر تقیه حمل گردد)[16].

 

10ـ (از مهدی «منتظر» سؤال شد که آیا در دو رکعت اخیر نماز، قرآن خواندن بهتر است یا سبحان الله گفتن؟ در پاسخ قرائت قرآن را بهتر دانسته است. عاملی گفته: امکان دارد در این خبر تقیه‌ ای در کار باشد)[17].

 

11ـ (از صادق سؤال شد که قنوت در کدام نمازها خوانده می ‌شود؟ گفت: فقط در نماز صبح. طوسی گفته: احتمال تقیه در آن وجود دارد زیرا با مذهب عامه (اهل سنت) سازگار است)[18].

 

12ـ (از صادق سؤال شد: روزه ‌داری که به عمدی خود را در آب فرو می‌ برد آیا باید آن روز را قضا نماید؟ گفت: نه قضایی بر او واجب نمی ‌باشد. طوسی می ‌گوید: راه چاره در این اخبار آن است که بر تقیه حمل گردند چون با مذهب اهل سنت سازگاری دارند…..)[19].

 

و صد ها روایت دیگر؛ با اینکه سند آن روایات از نظرشان صحیح بوده و به راویان همان روایات در دیگر روایات عمل می ‌کنند؛ و لذا چون امکان تضعیف روایت را ندارند، آن را حمل بر تقیه می‌ کنند!!

 

بعضی از تقیه های امامان شیعه را که به دروغ در روایات ذیل ببینید از تعجب شاخ در می ‌آورید!!!

 

زراره از ابوجعفر(امام باقر) نقل می ‌کند که: (درباره‌ی موضوعی از امام باقر پرسیدم و پاسخی به من داد، سپس یک نفر دیگر آمد و درباره‌ی همان موضوع از او سوال کرد ولی پاسخی دیگری به دو داد، سپس یکی دیگر آمد و باز در مورد همان مسأله از ایشان پرسید و این بار هم پاسخی داد که با هر دو پاسخ پیشین تضاد داشت، وقتی آن دو نفر بیرون رفتند گفتم: ای پسر پیامبر خدا! دو نفر از عراقی‌های دنباله ‌رو شما آمدند و سوال کردند و در جواب هر کدام پاسخی دادید که با دیگری همسان نبود این یعنی چه؟ گفت: ای زراره! این برای ما بهتر است و باعث بیشتر ماندن ما و شما خواهد بود. سپس به ابو عبدالله (امام جعفر) گفتم: پیروانتان وقتی نزد شما می‌ آیند گونه‌ ای هستند که اگر آنان را بر سر نیزه‌ها حمل و یا به آتش اندازید اجرا می ‌کنند ولی وقتی بیرون روند اختلاف پیدا می‌ کنند؟ زراره می ‌گوید: او نیز همانند پدرش باقر، جوابم داد)[20]. و می ‌گوید : (لو کان الاختلاف إنما وقع لموافقه العامه لکفى جواب واحد لما هم علیه)؛ یعنی: اگر چند گانگی در جواب بخاطر هماهنگی با توده بود، یک جواب برای حالتی که در آن بسر می ‌بردند، کافی بود.

 

 
سبحان الله!!! امام معصوم شیعه به پیروانش دروغ می‌گوید.

البته اهل سنت این روایات را قبول ندارد، بلکه شیعه را به آنچه خود از باب تقیه وضع کرده است ملزم می ‌کند و امامان شیعه را از این اتهامات تبرئه می ‌نماید. و طبق این روایات می‌ بینیم که امام معصوم شیعه، به هر یک از پیروانش که می ‌آیند یک جواب دلبخواهی و متفاوت از دیگری می ‌دهد! آیا با توجه به تقیه کردن امامان شما، آیا چنین اشخاصی واقعا امام و معصوم هستند؟؟ ولی من می‌ گویم امام های مذکور فرسنگ ها از شما روافض دور بوده اند و این روایات کذب را شما دشمنان به آنها نسبت داده اید. اما چون شما روافض به این روایات ایمان دارید و در کتب معتبرتان از جمله کافی این روایات را آورده اید، پس شما را به نسبت این روایات متناقض و سخیف، ملزم و نقد می ‌کنیم.

 

الله سبحانه و تعالی به پیامبرش می‌ فرماید: ترجمه: (ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، (به مردم) برسان، و اگر (این کار را) نکنی، رسالت او را نرسانده ای، و پروردگار تو را از (شر) مردم حفظ می‌ کند، همانا الله تعالی گروه کافران را هدایت نمی ‌کند)[21].

 

آیا واقعا امامان شما پیرو رسول الله صلی الله علیه وسلم بوده اند؟؟؟ آیا رسول الله صلی الله علیه وسلم، به اصحابش به صورت متناقض جواب می ‌دادند؟؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم در مکه و تحت شدید ترین فشار ها، سوره تبت یدا ابی لهب را می ‌خواند!!! پس چرا از باب تقیه چنین سوره ای را ترک نکرد؟؟؟ چرا مثل امام معصوم شما استدلال نیاورد و نگفت: (إن هذا خیر لنا وأبقى لنا ولکم: این برای ما بهتر است و باعث بیشتر ماندن ما و شما خواهد بود).!؟ روایتی دیگر:
موسی‌ بن اشیم می ‌گوید: (پیش امام جعفر صادق بودم مردی آمد و درباره ی آیه ‌ای از او پرسید، او جوابش را داد، سپس دیگری آمد و همان آیه را از او پرسید ولی این بار جوابی متضاد با جواب اولی داد. موسی ادامه می ‌دهد: بر اثر آن جریان پریشانی و اضطرابی سراسر وجودم را فرا گرفت، گویا قلبم با چاقو پاره پاره گشته، با خودم گفتم: ابو قتاده را در شام ول کردم که حتی در یک حرف و او نیز اشتباه نمی ‌کرد و پیش این یکی آمده‌ام که اینگونه به خطا می‌ رود، در این فکرها بودم که نفری دیگر آمد و راجع به همان آیه از او سوال نمود، جوابی را به او داد که هم با جواب من و هم با جواب آن نفر پیشین تفاوت داشت، دلم آرام گرفت و دریافتم که آن کار از روی تقیه بوده است)[22].

 

موسی بن اشیم، ابوقتاده در شام را رها کرده که حتی در یک واو نیز خطا نمی ‌کرد و نزد امام معصومی‌ آمده که منشأ سرگردانی و گمراه کردن مردم با دادن فتواهای ضد و نقیض است!!!
مردم بیچاره نیز به خیال اینکه نزد معصوم می‌آیند و جوابی که می ‌گیرند درست و حقیقی است، به امام اعتماد می‌ کنند، امام نیز به هر بنده خدایی به یک جواب متفاوت با دیگری می‌ دهد!!! به یکی می‌ گوید بخور به دیگری می‌ گوید نخور! به یکی می ‌گوید حرام است به دیگری می ‌گوید حلال!!! آن یکی را امر می ‌کند و دیگری را نهی!!! به یکی دیگر چنین و چنان می ‌گوید و به آن یکی دیگر بر عکس آن!!!

 

آیا چنین امامی، سر منشأ تمام گمراهی ها و ضلالات نیست؟؟؟ آیا چنین امامی ‌می ‌تواند مردم را هدایت کند؟؟؟ آیا امامی‌ که تا این حد ترس داشته که از بیان حقیقت به این شیوه فرار می کرده، واقعا می ‌توانیم از چنین شخصی مسائل فقهی را بگیریم؟؟؟
بیچاره طوسی شیخ طائفه شان حق داشته که می ‌گوید: (اختلاف عملی که از فرقه ی محقه صادر شاده دلیلی است بر جواز عمل به این اخباری که به آنها اشاره کردیم، من آنها را در احکام همانند مذاهب مختلف می ‌بینم. از باب طهارت تا باب دیات از عبادات و احکام و معاملات و فرائض و جمیع ابواب فقه، هیچ کدام فتوای دیگری را تکرار نمی ‌کند، بلکه فتوایی را صادر می‌ نماید که دیگری بدین گونه فتوا نداده است. مانند اختلاف آنها در اینکه آیا تلفظ به سه طلاقه یک طلاق به حساب می آید یا اینکه  هر سه طلاق محسوب می‌ شود. و همچنین اختلاف در مورد مقدار آبی که هیچ چیزی آن را نجس نمی ‌کند. و همانند اختلاف آنها در مورد برداشتن آب جدید برای مسح سر و پاها. و اختلاف آنها در مورد آخرین مدت برای زن نافسه و اختلاف آنها در مورد عدد و رقم عبارتهای اذان و اقامه. و مسایل دیگر مختلف در سایر ابواب فقه که هیچ بابی خالی از این اختلافات نمی ‌باشد و حتما علما در مسایلی با هم اختلاف یافته اند و فتاوای متفاوتی در مورد آن صادر نموده اند)[23].

 

و در کتاب « تهذیب الاحکام» می ‌گوید: (بعضی از دوستان – خداوند آنها را مؤید نماید – از آنهایی که حق خود را بر ما واجب گرداند ما را به احادیث اصحابمان یادآوری دادند و در مورد اختلاف و تباین و منافات و تضادی که حتما در مقابل هر خبری، خبر دیگری وجود دارد که با آن رو در رو می ‌باشد و هیچ حدیثی سالم نمی ماند مگر اینکه در مقابل، حدیث دیگری وجود دارد که آن را نفی می نماید؛ حتی مخالفین ما این را از بزرگترین طعنه در مذهب ما قرار داده‌اند و از این طریق به بطالت عقیده ی ما راه یافته اند و اعلام می‌ دارند که اساتید و علمای سلف و خلف شما – یعنی شیعه – به خاطر وجود اختلاف در دینداری برای خداوند به مخالفین خویش طعنه وارد می ‌کنند و به خاطر افتراق کلمه – عدم اتحاد – در فروع، مخالفین خویش را به باد انتقاد می‌ گیرند و می ‌گویند: این چیزی است که عبادت خداوند به این روش جایز نمی ‌باشد و عمل به این اختلافات برای خالق حکیم مباح نمی‌ باشد. و شما را می‌ بینیم که از مخالفین خود – اهل سنت – بیشتر به دام اختلاف افتاده اید و وجود این اختلاف همراه با اعتقاد بطلان آن، دلیلی است برای اینکه اصل هم باطل باشد. حتی جماعتی از آنهایی که قوه ی علمی زیادی نداشتند و بر اختلاف نظر و معانی الفاظ اطلاع کافی نداشت، وقتی این اختلافات برای او حل نشدنی نمایان شد و از حل آن عاجز ماند، این افراد از اعتقاد به عقیده ی حق – یعنی مذهب تشیع –  بیرون رفتند.
همانطور که می بینید علمای بزرگ شیعه بطور غیر مستقیم اعتراف می کنند که منشأ ضلالت و گمراهی، امامان معصوم شیعه بوده اند که با تقیه ای که داشتند و صادر کردند فتواهای مختلف و متضاد با هم، باعث سرگردانی پیروانشان شده و از اعتقاد به این مذهب خارج شده اند!)[24].

 

در روایتی دیگر چنین آمده است: از عمر بن ریاح نقل شده که: (او درباره مطلبی از امام باقر سوال کرده و پاسخی به او داده، سپس سال بعد آمده و همان موضوع را از او پرسیده ولی بر خلاف پاسخ سال قب به وی جواب داده است، از او سوال کرده که این، بر خلاف پاسخ سال گذشته می‌ باشد، در جواب گفته: گاهی پاسخ‌ها از روی تقیه می‌ باشد. عمر در مورد اعتبار و امامت به تردید افتاد. یکی از یاران ابو جعفر را به اسم محمد بن قیس دیده و کل ماجرا را برایش بازگو می ‌کند و در ادامه اظهار داشته که خدا می‌ داند که من آن مسأله را بدین خاطر از او پرسیدم چون اعتقاد داشتم ایشان فردی با تقوا و محتاط در فتوا دادن و گفته اش پذیرفتنی و سزاوار به اجرا در آوردن است، پس دلیلی ندارد که او آنگونه با من برخورد کند و تقیه بکار برد محمد بن قیس گفته: شاید کسی دیگر حضور داشته که تقیه را در برابر او بکار بسته باشد. عمر گفته هر دو بار هیچ کس جز من وجود نداشت، نه ولی هر دو جوابش شانسی بوده و جواب سال گذشته را به یاد نداشته که همان را تکرار کند. عمر از اعتقاد به امامت او بر گشته و گفت: نباید امام به هیچ وجه فتوای باطل بدهد، یا از روی تقیه خلاف حق و واقع بگوید و یا پرده را در افکند و در را ببندد و جز بیرون آمدن، امر به معروف و نهی از منکر از او بر نمی ‌آید و شایسته او نیست)[25].

 

همانطور که می‌ بینید امامان معصوم شیعه به سر منشأ ضلالات و گمراهی ها تبدیل شده و سببی گشته که مردم از دینشان برگردند!!! خوب طبیعی هم هست. همه پیروانشان که نادان نیستند؛ به هر حال می ‌فهمند که یک مسأله فقهی باید یک حکم داشته باشد نه صد حکم!!! و نمی ‌شود که امسال درباره ی حکم یک مسأله از او سوال کند و به نوعی جواب دهد و سپس سال بعد مجدداً از او سوال بپرسد و یک شکل دیگری جواب بدهد!!!

 

و همانطور که عمر بن رباح استدلال می ‌کند، پس امام معصوم نه تقوا داشته و نه محتاط در فتوا دادن بوده است! علت این همه اختلاف در مذهب شیعه نیز همین است و هیچ مسأله ای در نزد شیعه وجود ندارد، مگر اینکه قولی دیگر متضاد با آن در کنارش یافت می‌ شود
و به راستی که الله عزوجل فرمود: (اگر از سوی غیر الله بود، قطعاً اختلاف بسیار در آن می ‌یافتند)[26].

 


اگر واقعا مذهب شیعه آن هم با کمک دوازده امامش، نتواند بر یک مسأله مشخص جمع شوند و اختلافاتشان تا این حد زیاد باشد، پس حکم به باطل بودن آن سزاوار است و حقیقتا جز گمراهان از این مذهب گمراه کننده پیروی نمی ‌کنند. البته اهل سنت امامان شیعه را از مذهب شیعه پاک و مبراء می ‌دانند و بین این امامان و عقاید شیعه فرسخ ها فاصله وجود دارد. بلکه این افراد را جزوی از مسلمانان اهل سنت می ‌داند که به زور و بهتان توسط عده ای کذاب و شیاد، به آنها دروغ بسته شده است. و در آخر روایتی از امام صادق رحمه الله را نقل می ‌کنم که امید است شیعیانی که تا به امروز فریب این مذهب باطل را خورده بودند، بیدار شوند و به آغوش اهل سنت و قرآن و سنت برگردند.

 

امام صادق رحمه الله چنین می‌ گوید: (قاسم شریک مفضّل که مردى راستگو بود مى ‏گوید: از امام صادق علیه السّلام شنیدم که مى ‏فرمود: حلقه ‏هایى در مسجد تشکیل مى ‏شود که هم ما را مشهور مى ‏کنند و هم خود را، نه آنها از مایند و نه ما از آنها، من مى‏ روم و نهان مى ‏شوم و پرده بر خود مى‏ افکنم ولى آنها پرده ما را مى‏ درند، الله پرده ایشان را بدرد. مى‏ گویند: امام، به الله سوگند من امام نیستم مگر براى آن کس که از من فرمان برد ولى امام کسى که از فرمان من سر بتابد نیستم. چرا اینها به نام من مى ‏آویزند؟ چرا نام مرا از زبانشان نمى‏ افکنند؟ به الله سوگند، پروردگار من و آنها را در یک سراى گرد نیاورد)[27].


سبحان الله !!! ببینید چگونه امام صادق از این شیادانی که ادعای پیروی از امام صادق را دارند اعلام برائت و بیزاری می‌ کند! اگر واقعا پیرو امام صادق بودند، روایاتش را حمل بر تقیه نمی ‌کردند. امام از دست این شیادان فرار می ‌کند و خود را قایم می ‌کند، ولی باز این کذابان به نام او حلقه ها تشکیل می‌ دهند و روایات جعلی از او نقل می ‌کنند.

منبع: islamtxt.net

 

 


[1] ـ (عن الصادق فی رجل یتوضأ کله إلا رجلیه ثم یخوض بهما فی الماء، قال: اجزأه ذلک، قال الطوسی: الخبر محمول على التقیه). التهذیب، ۱/۶۶، الإستبصار، ۱/۶۵، الوسائل، ۱/۴۲۱.

[2] ـ (عن الصادق فی الرجل یمسح راسه من خلفه وعلیه عمامه باصبعه أیجزیه ذلک؟ فقال: نعم، قال الطوسی: یحتمل ان یکون الخبر خرج مخرج التقیه).التهذیب: ۱/۹۱، الإستبصار: ۱/۶۰.

[3] ـ (عن الصادق: إذا توضأت فأمسح قدمیک ظاهرهما وباطنهما، قال الطوسی: الخبر محمول على التقیه). التهذیب، ۱/۹۲، الإستبصار، ۱/۶۱،۶۲، الوسائل: 1/415.

[4] ـ (عن زید بن علی عن آبائه عن على علیه السلام قال: جلست أتوضأ واقبل رسول الله صلی الله علیه وسلم حین إبتدأت فی الوضوء… تا آنجا که می‌گوید: وغسلت قدمی فقال لی: یا علی خلل مابین الأصابع، قال الطوسی: هذا الخبر ورد مورد التقیه لأنه موافق للعامه . التهذیب، ۱/۹۳   الإستبصار، ۱/۶۶   الوسائل، ۱/۴۲۱).
 

[5] ـ (سأل الصادق عن الرجل یمسح وجهه بالمندیل قال: لا بأس به، وفی روایه ان الصادق توضأ للصلاه ثم مسح وجهه بأسفل قمیصه ثم قال افعل هکذا فإنی هکذا افعل، قال المجلسی والعاملی: یمکن حمل تلک الأخبار على التقیه.البحار، ۸۰/۳۳۱   وکذا قال العاملی  الوسائل: 1/475).


حديث
اِنَمَا الاَعمَالُ بِالنيَات و اِنَمَا لِکُل امرءٍ مَا نَوَي فمن کانت هجرته الي الله و رسوله فهجرته الي الله و رسوله
همانا اعمال بسته به نيت است و شخص بسته به نيتش بهره مي برد. پس کسي که هجرتش براي خدا و رسول باشد پس هجرتش براي‏ آنهاست
نظرسنجي

مؤثرترین کانال اهل سنت در هدایت شیعیان کدام است؟





خبرنامه