منوي اصلي
آخرين دانلودها
آمار سايت
مقالات : 817
مهتدون : 25
کليپهاي صوتي : 353
کليپهاي تصويري : 12
دانلود کتاب : 291
دانلود نرم افزار : 0
بازديد امروز : 220
بازديد کل : 2051339
 
   
آزادی شخصی و علنی کردن معصیت
صاحب اثر:   تاريخ درج مقاله:2017-02-06  تعداد بازديد:140
از جمله اموری که در این دوران باعث تحریک جدل های جدیدی می شود: قضیه ی آزادی شخص در ظاهر ساختن و اعلان کردن تصرفات و رفتارهایی است که آن را حق ذاتی خود می داند و امکان دارد که آن در شریعت ممنوع و یا حرام باشد.

بسم الله الرحمن الرحیم
 

آزادی شخصی و علنی کردن معصیت

از جمله اموری که در این دوران باعث تحریک جدل های جدیدی می شود: قضیه ی آزادی شخص در ظاهر ساختن و اعلان کردن تصرفات و رفتارهایی است که آن را حق ذاتی خود می داند و امکان دارد که آن در شریعت ممنوع و یا حرام باشد.
هنوز هم این قضیه، موضوع است برای صراع و درگیری دائم بین جبهه ی لیبرال  و جبهه ی دینی است.

در کنار آنچه که لیبرال ها در مورد تمام تصرفاتی که باعث ضرر و تجاوز بر آزادی دیگران نمی شود پس باید آن از حقوق تضمین شده برای انسان باشد. آنان بر این نظر اند که در اعلان و آشکار سازی برخی از محرمات، نوعی صدق و راستی با خود و جامعه وجود دارد و کسانی که برخی از زشتی ها و محرمات را به صورت علنی انجام می دهند در حقیقت خود را از مسأله ی نفاقی دور کرده است که بسیاری از مردم با آن زندگی می کنند؛ یعنی آنان مرتکب زنا می شوند یا شراب خواری می کنند و یا دیگر محرمات را انجام می دهند سپس در برابر دیگران با ظاهری پاک و شرافتمندانه یا متدین نیکوکاری، حضور می یابند؛ حتی برخی از آنان پا فراتر گذاشته و به ادعای غیرت بر شرف و اخلاق، به بسیاری از کسانی که مشهور به شراب خواری یا زنا هستند، آبرو و حیثیت آن ها را زیر سؤال می برند درحالی که خودشان همان کارها یا بیشتر از آن را به طور

پنهانی مرتکب می شوند!

لیبرال ها بر این عقیده اند: جامعه ای که در آن اموری به صورت پنهانی منتشر شده باشد با وجود اینکه در صورت علنی آن ها و فاعل شان را زشت و بد می پندارند، جامعه ای منافق و سرشار از امراض تناقض و دوگانگی است.

و حق این است که هرکس ادعای فضیلت و پاکی را در ظاهر دارد اما مرتکب رذیلت ها و زشتی ها در پنهانی می شود، واقع در تناقض، دوگانگی و نفاق است، چه جامعه اینگونه باشد و چه یک فرد.
اما باید بدانیم که قضیه ی علنی کردن یا جهر به معصیت ها، ابعادی بزرگ تر از آن زاویه ای دارد که لیبرال ها از آن سخن می گویند و آن اینکه علنی کردن معصیت ها یا آزادی تصرف و رفتار شخصی طبق تصور لیبرالی ها، عامل و انگیزه ی بزرگی است برای انتقال معصیت و گناه از دایره ی رذیلت و زشتی به سوی دایره ی مباح و مجاز، یا حق شخصی، همانطور که توسط ایده ی لیبرال، مطرح شده است. زمانی که به مردم اجازه داده شود منکرات و منهیات را علنی کنند دیگر آن منهیات و محرمات با مرور زمان امور زشت و یا رذیلتی که مردم از آن دوری می کنند و به خاطر ترس از وقوع در آن، تحقیرش می کردند تا از چشم دیگران نیفتند، به حساب نمی آید.

اسلام در این مسأله بسیار حریص بوده تا مردم به کمال تمسک به تعالیمش برساند و باطن آن ها ماند ظاهرشان پاک و نقی باشد و متناقض و منافق نباشند. نصوص قرآن و سنت به طور دائم کسانی را که ظاهر و باطن شان در تضاد باشد یا چیزهایی را بگویند که خود پایبند آن نیستند و یا مردم به نیکوکاری امر می کنند اما خود را فراموش می کنند را نکوهش می کند؛ ولی اگر مردم به آن منزلت از ایمان نرسند و پاکی و طهارت باطن و ظاهر را محقق نسازند پس آیا راه حل این است که به آنان اجازه داده شود تا گناهان و معصیت های شان را علنی سازند تا در ظاهر هم شریر و پلید باشند همان طور که در باطن هستند؟!!

گاهی ضعف بشری بر انسان، مسلط می شود و هر شخصی ممکمن است در معرض ضعف ایمانی قرار گیرد و به دام هوی و هوس بیفتد و امروز مرتکب گناهانی شود که دیروز از آن ها نهی می کرد؛ اما راه حل این ضعف، تلاش و کوشش برای غلبه کردن بر آن و خروج از چنگال های گناه و معصیت و برگشت به سوی راه استقامت و فضیلت است؛ اما تلاش برای تسلط نَفْس و مقاومت در برابر ضعف بشری در مقابل هوی و هوس های مختلف، امکان ندارد در صورت انتشار علنی گناهان و آشکار کردن آن ها در ملأعام، تحقق یابد، بلکه علنی کردن معصیت، عاملی است رئیسی در استمرار شخص برای باقی ماندن بر گناه و معصیت و عدم دوری از آن؛ زیرا علنی کردن فعل معصیت توسط دیگران، تشویق به استمرار بر گناه و فریب خوردن می شود؛ حتی تشویقی است به انجام گناه برای کسانی که مرتکب معصیت نشده اند و آنان را برای تجربه ی گناه، تحریک می کند.

این نیز یکی از حکمت های شریعت در نهی از علنی کردن گناهان و معاصی است در کنار آنچه که ذکر شد. یعنی علنی کردن، باز کردن دری است برای جایز شدن و انتشار معصیت ها و انتقال آن ها

از دایره ی تحریم و رذیلت به سوی دایره ی مباح و پذیرش.
بیایید برای روشن شدن آنچه که ذکر کردیم یک مثال واقعی، مثلا رشوه را در نظر بگیریم. رشوه در عُرف، ناپسند است همچنان که در شریعت نیز حرام می باشد. تصور کنیم یک یا چند کارمند در اداره ای دولتی برای انجام کارهای شان رشوه می گیرند اما هریک از آن ها این کار را پنهانی و به دور از چشم دیگران انجام می دهد، نه فقط به خاطر ترس از مجازات قانونی بلکه همچنین به خاطر اینکه

از چشم دیگران نیفتد و درباره اش نگویند که: فلانی فسادکار است یا فلانی رشوه خوار است.

کدام یک برای جامعه بهتر است: اینکه یکی از آن رشوه گیران، رشوه خواری اش را پنهان کند و به دور از چشم دیگران انجامش دهد اما در ظاهر چنین عملی را نکوهش کند یا کسی که او و همکارانش به صورت علنی رشوه بگیرند و در برابر مردم بدون هیچگونه ترس و نگرانی ای به طور علنی بگویند که: رشوه می گیریم و مال حرام می خوریم؟!!
شکی نیست که حالت اول، اگرچه زشت و بد است و نشان دهنده ی وجود عیب و خلل در جامعه است، اما کم ضرر تر از حالت دوم می باشد؛ زیرا حالت دوم به مرحله ی ختم می شود که دیگر در آن رشوه خواری، زشت و ناپسند به شمار نمی آید و فاعل آن در چشم دیگران خوار و حقیر به نظر نمی رسد؛ بلکه نوعی درآمد و راهی برای کسب معاش به حساب می آید مانند هر کار و شغل شرافتمندانه ی دیگری که شخص برای کسب مال، انجام می دهد. نتیجه ی چنین عملی انتشار و شیوع این فعل در جامعه است که باعث سقوط مؤسسات و اداره ها در لجن زار فساد مالی و اداری می شود. حق و حقوق مردم پایمال شده و فرصت ها به غیر مستحقین آن داده می شود که مصیر آن نابودی دولت خواهد بود.

اثرات فاجعه باری که انتقال رشوه از دایره ی رذیلت - که برخی از کارمندان به خاطر ضعف در برابر وسوسه ی مال انجام می دهند – به سوی دایره ی درآمد مباح – که برخی از کارمندان بدون هیچ ترس و زشتی ای آن را علنی می کنند – در پی دارد مشابه به اثرات فاجعه بار انتقال زنا و شراب خواری و دیگر معصیت هایی است که از دایره ی گناهی که مردم آن را پست و حقیر می پندارند به سوی دایره ی شخصی و حق ذاتی ای است که افراد جامعه بدون هیچ ترس و باکی از سرزنش های روانی و وجدانی یا نکوهش های جامعه انجام می دهند.

این خطر – خطر انتقال فعل از دایره ی حرام به سوی دایره ی مجاز – برای ما جانبی از حکمت شریعت در نهی از علنی کردن معصیت را نمایان می سازد؛ چنانکه رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند: "تمام امت من مورد عفو قرار می گیرند مگر مُجاهران – یعنی کسانی که گناهی را که مرتکب شده اند علنی سازند -" . همچنین در کنار آن حکمت شریعت در اهتمام به امر به معروف و نهی از منکر و مهم بودن این شعار دینی را نیز نشان می دهد؛ اگرچه این امر در ظاهر نوعی دخالت در شؤون دیگران به نظر می رسد، اما از جمله مقاصد و اهداف آن استمرار این امر است که در اذهان مردم، چیز نیک و خوب همواره نیک پنداشته شود و چیز منکر و بد ناپسند باشد تا روزی نیاید که نسل های جدید، امر نیکی را منکر و امر منکری را نیک بدانند!!

در آخر، اگر بگوییم: جامعه ای که افراد آن رذیلت ها و بدی ها را به صورت پنهانی مرتکب می شوند و علناً ادعای شرافت و فضیلت می کنند، جامعه ای مریض است، پس همچنین می گوییم: جامعه ای که افرادش رذیلت ها و بدی ها را به صورت علنی و آشکارا انجام می دهند، جامعه ای مُرده است!!
و شکی در این نیست که مُرده حالی بدتر از مریض دارد!!

ترجمه شده همره با تصرف
ام احمد
http://www.alukah.net

 


حديث
اِنَمَا الاَعمَالُ بِالنيَات و اِنَمَا لِکُل امرءٍ مَا نَوَي فمن کانت هجرته الي الله و رسوله فهجرته الي الله و رسوله
همانا اعمال بسته به نيت است و شخص بسته به نيتش بهره مي برد. پس کسي که هجرتش براي خدا و رسول باشد پس هجرتش براي‏ آنهاست
نظرسنجي

مؤثرترین کانال اهل سنت در هدایت شیعیان کدام است؟





خبرنامه