منوي اصلي
آخرين دانلودها
آمار سايت
مقالات : 817
مهتدون : 25
کليپهاي صوتي : 353
کليپهاي تصويري : 12
دانلود کتاب : 291
دانلود نرم افزار : 0
بازديد امروز : 139
بازديد کل : 2051838
 
   
فرزند آدم مرا ناراحت می‌ كند زمانی که به روزگار ناسزا می گوید
صاحب اثر:   تاريخ درج مقاله:2016-02-27  تعداد بازديد:288
رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: "الله عزوجل می فرماید: فرزند آدم مرا مي رنجاند می‌ كند زمانی که به روزگار دشنام می ‌دهد. حال آنكه من روزگار هستم. كارها در دست من است. شب و روز را من به گردش در می ‌آورم...

بسم الله الرحمن الرحیم

 

فرزند آدم مرا ناراحت می‌ كند زمانی که به روزگار ناسزا می گوید.

 

رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: "الله عزوجل می فرماید: فرزند آدم مرا مي رنجاند می‌ كند زمانی که به روزگار دشنام می ‌دهد. حال آنكه من روزگار هستم. كارها در دست من است. شب و روز را من به گردش در می ‌آورم"[1].

در جای دیگر می فرمایند: "الله عزوجل می فرماید: فرزند آدم مرا آزرده می کند زمانی که می گوید: اف بر تو ای روزگار؛ پس هیچ یک از شما نگوید: اف بر تو ای روزگار، همانا من روزگار هستم و شب و روزش را به گردش در می آورم و اگر بخواهم هر دو را از بین می برم"[2].

 

همچنین می فرماید: "هیچ یک از شما به روزگار ناسزا و دشنام نگوید همانا الله روزگار است"[3]

امام نووی رحمه الله در مورد این حدیث می فرماید[4]: این نوعی استعاره است زیرا مردم عادت داشتند هنگام نزول بلاها و مصیبت ها مانند: مرگ، پیری و ورشکستگی و ... به روزگار دشنام می دانند و ناسزا می گفتند. مثل: اف بر تو ای روزگار. پس رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: "به روزگار ناسزا نگویید همانا الله روزگار است" یعنی: به فاعل بلاها و مصیبت ها دشنام ندهید زیرا زمانی که به آن ناسزا بگویید در حقیقت به الله تعالی ناسزا گفته اید زیرا فاعل و به وجود آورنده ی آن ها الله متعال است. اما روزگاری که به معنی زمان است چیزی نیست جز مخلوقی از مخلوقات خالق هستی. بر این اساس "همانا الله خودش روزگار است" یعنی: فاعل و به وجود آورنده ی حوادث و مصیبت ها پروردگار جهانیان است.

 

ابن عثیمین رحمه الله می فرماید[5]:

باید بدانیم که روزگار از نام های الله متعال نیست؛ پس نسبت دادن روزگار به وی به معنی به وجود آورنده و تدبیر کننده ی آن است. یعنی الله تعالی خالق روزگار است. زیرا الفاظ وارده در حدیث نیز بر همین معنا دلالت دارند زمانی که می فرماید: "من دهر هستم" یعنی: مدبر و به گردش درآورنده ی آن هستم. همان طور که در ادامه ی حدیث می فرماید: "شب و روز را من به گردش در می ‌آورم" و شب و روز، همان روزگاراند. همچنین نباید گفت که الله، خودش روزگار است و هر کس چنین بگوید به این معناست که مخلوق را خالق قرار داده است. در این حدیث کلمه ی "مقلب = به گردش آورنده" محذوف است؛ پس تقدیر آن این گونه است: "و من به گردش در آورنده ی آن هستم" زیرا پس از آن فرموده است "شب و روز را به گردش در می آورم". همچنین باید بدانیم که ناراحت شدن و اذیت شدن الله تعالی که در حدیث آمده است هیچ شباهتی به اذیت مخلوقات ندارد زیرا الله متعال می فرماید: {هيچ چيز همانند او نيست و او شنوای بيناست}[6].

ابن کثیر رحمه الله هنگام تفسیر آیه ی {منكران رستاخيز می ‌گويند: حياتی جز همين زندگی دنيایی كه در آن بسر می ‌بريم در كار نيست. گروهی از ما می ‌ميرند و گروهی جای ايشان را می ‌گيرند، و جز روزگار، ما را هلاک نمی سازد}[7] می فرماید: شافعی و ابوعبیده رحمهم الله و دیگران در تفسیر حدیث "به روزگار ناسزا نگویید همانا الله، روزگار است" می گویند: قوم عرب در زمان جاهلیت زمانی که شدت و سختی و بلا و مصیبت به آنان می رسید می گفتند: "اف بر تو ای روزگار" یعنی آنچه را که بر آنان آمده بود را به روزگار نسبت می دادند و به آن ناسزا می گفتند در حالی که در حقیقت الله متعال فاعل آن ها بوده است پس مانند این بود که آنان به الله  عزوجل ناسزا می گفتند. برای همین آنان را از ناسزا گویی به روزگار منع نمودند[8].

 

ابن قیم رحمه الله می فرماید: ناسزاگویی به روزگار سه بدی به دنبال دارد:

1.     ناسزا گفتن به کسی که سزاوار سرزنش نیست. زیرا روزگار، مخلوقی است که مسخر شده و فرمانبردار الله متعال است.

2.     ناسزا گفتن به آن شامل شرک می شود زمانی که به آن ناسزا بگوید و گمانش این است که نفع و ضرر به دست اوست.

3.     ناسزا گفتن به آن یعنی ناسزا گفتن به فاعل و خالق آن می باشد.  

از شیخ ابن عثیمین رحمه الله در مورد حکم ناسزا گویی به روزگار پرسیده شد ایشان فرمود[9]:

ناسزا گفتن به آن به سه نوع است:

1.     مجرد خبر دادن باشد بدون سرزنش کردن آن. این امر جایز است. مانند: امروز از شدت گرما یا سرما خسته شدم.

2.     به روزگار ناسزا بگوید به این دلیل که آن فاعل است. یعنی به این دلیل به آن ناسزا بگوید که خیر و شر کارها به دست آن است. چنین عملی شرک اکبر به حساب می آید زیرا با الله خالق دیگری را قرار داده است و حوادث را به غیر الله نسبت داده.

 

3.     به روزگار ناسزا بگوید و معتقد باشد که فاعل، الله متعال است. ولی به روزگار به دلیل حوادث بد و مصیبت های وارده ناسزا می گوید. چنین عملی حرام است. زیرا آن مخالفت با صبر است که واجب می باشد ولی کفر به حساب نمی آید. زیرا ناسزا گفتن به الله، به صورت مستقیم کفر صریح است.

 

همان طور که دیدیم در حدیث به صورت صریح و واضح ما را از ناسزا گفتن به روزگار، مطلقا نهی می نماید. پس سزوار هر مسلمانی است که زبانش را از هر گونه فحش و ناسزا پاک گرداند. هرکسی چنین گناهی را انجام داد بر او واجب است که توبه کرده و استغفار نماید.

شافعی رحمه الله می فرماید:

نعيب زماننا والعيب فينا **** وما لزماننا عيبٌ سوانا

ونهجو ذا الزمانَ بغير ذنبٍ **** ولو نطق الزمان لنا هجانا

ترجمه:

مردم همگى از زمان عيب جويی می ‏كنند  

در حالی که زمان ما عيبی جز ما ندارد

و زمانی را که هیچ گناهی ندارد عیب جویی می کنند

و اگر زمان به سخن درآيد زبان به بدگويی ما باز خواهد كرد.

 

ام احمد

 

 

 



[1] "قَالَ اللَّهُ عزوجل: يُؤْذِينِي ابْنُ آدَمَ، يَسُبُّ الدَّهْرَ، وَأَنَا الدَّهْرُ، بِيَدِي الأَمْرُ، أُقَلِّبُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ" روایت بخاری و مسلم.

[2] "قال الله عز وجل: يؤذيني ابن آدم يقول: يا خيبة الدهر، فلا يقولن أحدكم: يا خيبة الدهر، فإني أنا الدهر أقلب ليله ونهاره فإذا شئت قبضتهما" روایت مسلم.

[3] "لا يسب أحدكم الدهر فإن الله هو الدهر" روایت مسلم.

[4] شرح مسلم: 3/15

[5] "مجموع فتاوى و رسائل" ابن عثیمین رحمه الله: 1/163

[6] {لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ ۖوَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ} شوری:11

[7] {وَقَالُوا مَا هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَا إِلَّا الدَّهْرُ} جاثیه:24

[8] تفسیر ابن کثیر:4/152

[9] "فتاوى العقيدة" ابن عثیمین: 1/197


حديث
اِنَمَا الاَعمَالُ بِالنيَات و اِنَمَا لِکُل امرءٍ مَا نَوَي فمن کانت هجرته الي الله و رسوله فهجرته الي الله و رسوله
همانا اعمال بسته به نيت است و شخص بسته به نيتش بهره مي برد. پس کسي که هجرتش براي خدا و رسول باشد پس هجرتش براي‏ آنهاست
نظرسنجي

مؤثرترین کانال اهل سنت در هدایت شیعیان کدام است؟





خبرنامه